Πρόστιμα και ανακλήσεις προϊόντων από τον ΕΦΕΤ.

Την επιβολή προστίμων συνολικού ύψους 919.500 ευρώ, σε επιχειρήσεις κλάδου τροφίμων, στη διάρκεια του πρώτου τετραμήνου του έτους, ανακοίνωσε πριν λίγο ο Ενιαίος Φορέας Ελέγχου Τροφίμων (ΕΦΕΤ).

Ειδικότερα, με αποφάσεις του ΔΣ του ΕΦΕΤ επιβλήθηκαν στις 29.01.2013 πρόστιμα ύψους 106.500 ευρώ, στις 12.02.2013 πρόστιμα ύψους 149.500 ευρώ, στις 07.03.2013 πρόστιμα ύψους 319.000 ευρώ, στις 04.04.2013 πρόστιμα ύψους 344.500 ευρώ.

Όπως σημειώνεται στη σχετική ανακοίνωση του ΕΦΕΤ, όσες εκ των παραπάνω περιπτώσεων προβλέπεται από τη νομοθεσία οι υποθέσεις έχουν διαβιβαστεί στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή. 

Τα πρόστιμα αφορούν παραβάσεις επιχειρήσεων τροφίμων:

για κατοχή και διάθεση μη ασφαλών – ακατάλληλων για κατανάλωση τροφίμων, μη κανονικών τροφίμων, νοθευμένων τροφίμων, τροφίμων μη συμμορφούμενων στις προδιαγραφές της νομοθεσίας περί καταλληλότητας και κανονικότητας

για παραπλάνηση του καταναλωτή, έλλειψη άδειας λειτουργίας ή τροποποίηση των όρων λειτουργίας της επιχείρησης, ανεπαρκές επίπεδο υγιεινής των χώρων και του εξοπλισμού, έλλειψη βιβλιαρίων υγείας εργαζομένων, μη εφαρμογή συστημάτων αυτοελέγχου.

Για αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με τις επιχειρήσεις στις οποίες επιβλήθηκε πρόστιμο, το είδος της παράβασης και το ύψος του προστίμου, κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέχει στην ιστοσελίδα του ΕΦΕΤ.

Τέλος, ο ΕΦΕΤ καλεί τις επιχειρήσεις τροφίμων να επιδείξουν ιδιαίτερη προσοχή στην πιστή τήρηση των απαιτήσεων της νομοθεσίας τόσο για τη διασφάλιση της υγιεινής και της ασφάλειας των τροφίμων όσο και για την ορθή λειτουργία τους και διαβεβαιώνει το καταναλωτικό κοινό ότι συνεχίζει τους συστηματικούς ελέγχους προκειμένου να διασφαλίζει και να προστατεύει τα συμφέροντα των καταναλωτών», καταλήγει η ανακοίνωση.

Δείτε όλες τις ανακλήσεις του ΕΦΕΤ ΕΔΩ

Σπέρνω αρωματικά φυτά και βότανα σε γλάστρες... γεμίζει αρώματα το μπαλκόνι μας...

Τα αρωματικά φυτά μας χαρίζουν το άρωμα και τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Ένα σημαντικό πλεονέκτημα που έχουν είναι ότι μπορούν εύκολα να καλλιεργηθούν σε γλάστρες στο μπαλκόνι μας και δε χρειάζονται μεγάλη φροντίδα. Μπορούν να καλλιεργηθούν ακόμη και σε μπαλκόνια που δεν τα βλέπει πολύ ο ήλιος.

Με λίγη οργάνωση και ελάχιστο κόπο, μπορείτε να έχετε φρέσκα αρωματικά φυτά στο πιάτο σας!

Για να τα καλλιεργήσετε στο μπαλκόνι θα χρειαστείτε μερικές γλάστρες και ζαρντινιέρες (κατά προτίμηση πλαστικές γιατί είναι ελαφριές), χώμα για να γεμίσετε τις γλάστρες, πιατάκια κάτω από τις γλάστρες για να συλλέγουν το νερό που περισσεύει και λίγο χαλίκι.

Οι ζαρντινιέρες και οι γλάστρες θα πρέπει να έχουν βάθος 25 με 30 εκατοστά.

Στο κάτω μέρος της γλάστρας βάζετε μία στρώση από χαλίκια ώστε να διευκολύνεται η απορροή του νερού.

Γεμίζετε τη γλάστρα με χώμα που έχετε προμηθευτεί από το τοπικό γεωπονικό σας κατάστημα. Προτιμήστε χώμα που είναι εμπλουτισμένο με οργανικά υλικά όπως το κομπόστ. Βάλτε το πιατάκι κάτω από τη γλάστρα και είστε έτοιμοι για να καλλιεργήσετε αρωματικά φυτά στο μπαλκόνι.

Άνηθος (Anethum graveolens)

Είναι ετήσιο φυτό και φτάνει σε ύψος τα 30 με 80 εκατοστά.
Φυτεύουμε τους σπόρους την Άνοιξη (Απρίλιος έως Μάιος) σε βάθος μισό με ένα εκατοστό. Ο Άνιθος θέλει βαθιά γλάστρα γιατί η ρίζα του είναι μακριά.

Θέλει συχνό πότισμα.

Μαζεύετε τον άνιθο κόβοντας με ψαλίδι σε ύψος 2 εκατοστά από το χώμα.

Αγγλικό όνομα: Dill

Βασιλικός (Ocimum basilicum)

Ο Βασιλικός είναι μονοετές φυτό και φτάνει σε ύψος τα 20 με 80 εκατοστά. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες. Ξεχωρίζουν οι ποικιλίες με τους μικρόφυλλους και πλατύφυλους Βασιλικούς.

Ρίξτε νωρίς την Άνοιξη (Μάρτιος Απρίλιος) σε μία γλάστρα μερικούς σπόρους και απλά σκεπάστε τους με λίγο χώμα.

Ο Βασιλικός θέλει φως αλλά όχι να τον βλέπει απευθείας ο ήλιος. Θέλει δροσερό χώμα, γι' αυτό ειδικά το καλοκαίρι θα πρέπει να τον ποτίζετε κάθε μέρα. Θα πρέπει να ψαλιδίζετε τακτικά τις κορυφές του ώστε να το βοηθάτε να αναπτυχθεί περισσότερο.
Αγγλικό όνομα: Basil

Δάφνη (laurus nobilis)

Η δάφνη είναι πολυετές φυτό και φτάνει σε ύψος τα 3 με 5 μέτρα. Μπορείτε να μαζέψετε τα δαφνόφυλλα τον Αύγουστο ή το Σεπτέμβριο.

Αν και μπορείτε να ξεκινήσετε τη Δάφνη χρησιμοποιώντας σπόρους, ίσως ήταν καλύτερα να προμηθευτείτε ένα μικρό φυτό από ένα φυτώριο και να το μεταφυτέψετε στη γλάστρα σας. Οι καλυτεροι μήνες για τη μεταφύτευση είναι ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος.

Η Δάφνη αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες και δεν απαιτεί τακτικά ποτίσματα.
Αγγλικό όνομα: Daphne

Δενδρολίβανο (Rosmarinus officinalis)

Το Δενδρολίβανο είναι πολυετές φυτό και φτάνει σε ύψος μισό με ένα μέτρο. Η συλλογή των φύλλων του γίνεται από την Άνοιξη έως το Φθινόπωρο.
Πολλαπλασιάζεται με σπόρους, μοσχεύματα και παραφυάδες. Μπορείτε να τοποθετήσετε τις παραφυάδες σε γλάστρα από τον Ιανουάριο έως το Μάρτιο.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε το Δενδρολίβανο από σπόρο, μπορείτε να το κάνετε από το Μάρτιο μέχρι τον Απρίλιο. Ρίξτε σε μία γλάστρα μερικούς σπόρους και απλά σκεπάστε τους με λίγο χώμα.

Θα μπορέσετε να μαζέψετε φύλλα τον επόμενο χρόνο.
Το Δενδρολίβανο θέλει να το βλέπει ο ήλιος. Θα πρέπει να το ποτίζετε σε αραιά διαστήματα.

Αν κλαδέψετε καλά το Δενδρολίβανο το Σεπτέμβριο, θα το βοηθήσετε να αναβλαστήσει την άνοιξη.
Αγγλικό όνομα: Rosemary

Δυόσμος ή Πράσινη Μέντα ή Βάλσαμο (Mentha viridis)

Ο Δυόσμος είναι ένα ποώδες αρωματικό φυτό. Είναι ένα είδος Μέντας. Είναι ένα από τα πιο εύκολα στην καλλιέργεια αρωματικά φυτά.

Μπορείτε να σπείρετε τους σπόρους δυόσμου νωρίς την Άνοιξη, μετά τα τελευταία κρύα. Χρησιμοποιήστε πολλούς σπόρους γιατί πολλοί από αυτούς είναι στείροι.

Απλώστε τους σπόρους του Δυόσμου επάνω στο χώμα και ποτίστε άμεσα. Μη σκεπάσετε τους σπόρους με χώμα. Βάλτε τη γλάστρα σε σημείο που θα την βλέπει ο ήλιος. Οι σπόροι θα βλαστήσουν σε περίπου 12 ημέρες.

Για να βοηθήσετε τους σπόρους να βλαστήσουν, μπορείτε να καλύψετε τη γλάστρα με ένα διαφανές πλαστικό, π.χ. μεμβράνη περιτυλίγματος. Έτσι θα δημιουργήσετε ένα πρόχειρο θερμοκήπιο.

Ένας άλλος διαδεδομένος τρόπος πολλαπλασιασμού είναι με τη χρήση ριζωμάτων.

Μπορείτε να μεταφυτέψετε ριζώματα Δυόσμου από ένα αναπτυγμένο φυτό σε μία νέα γλάστρα.

Ο Δύοσμος χρειάζεται ήλιο για να αναπτυχθεί, αλλά αντέχει και σε μέρος που το βλέπει λίγες ώρες την ημέρα ο ήλιος.

Ο Δυόσμος πρέπει να ποτίζεται τακτικά γιατί είναι απαιτητικός σε νερό.
Αγγλικό όνομα: Mint, Spearmint, Peppermint

Θυμάρι ή Θύμιο (Thymus vulgaris)

Το θυμάρι είναι θάμνος που φτάνει σε ύψος τα 30 εκατοστά. Είναι εξαιρετικά ανθεκτικό.
Το θυμάρι είναι ιδιαίτερα αγαπητό από τις μέλισσες και το θυμαρίσιο μέλι είναι διάσημο.

Το Θυμάρι μπορεί να πολλαπλαστιαστεί με σπόρους αλλά η μέθοδος που είναι καλύτερη και ταχύτερη είναι με τη χρήση ριζωμάτων.Για να σπείρετε Θυμάρι, απλώστε πολλούς σπόρους στην επιφάνεια μίας γλάστρας και ρίξτε από πάνω τους λίγο χώμα. Ποτίστε άμεσα και καλύψτε τη γλάστρα με ένα διαφανές πλαστικό, π.χ. μεμβράνη περιτυλίγματος. Έτσι θα δημιουργήσετε ένα πρόχειρο θερμοκήπιο. Τοποθεστήστε τη γλάστρα σε ένα ζεστό μέρος. Οι σπόροι θα βλαστήσουν σε 1 με 12 εβδομάδες. Όταν τα φυτά φτάσουν σε ύψος τα 10 εκατοστά, μπορείτε να αφαιρέσετε τα πιο αδύναμα.

Για να μεταφυτέψετε ριζώματα Θυμαριού, επιλέξτε πρώτα να τα πάρετε από ένα ώριμο φυτό.
Με τη βοήθεια ενός μικρού φτιαριού, αφαιρέστε ένα μικρό τμήμα του φυτού μαζί με τη ρίζα του και χώμα γύρω από τη ρίζα του. Μεταφυτέψτε το ρίζωμα στη γλάστρα που θέλετε.

Το Θυμάρι δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις σε νερό.
Αγγλικό όνομα: Thyme

Κάρδαμο (Lepidium Sativum)

Το Κάρδαμο είναι μονοετές φυτό που φτάνει σε ύψος τα 20 με 30 εκατοστά. Είναι τροπικό φυτό.

Μπορείτε να φυτέψετε σπόρους Κάρδαμου σε γλάστρες από την Άνοιξη έως το Φθινόπωρο.

Επίσης, μπορείτε να πολλαπλασιάσετε το Κάρδαμο με τη χρήση ριζωμάτων.

Καθώς το Κάρδαμο είναι τροπικό φυτό που αναπτύσσεται στο έδαφος των τροπικών δασών, χρειάζεται να τοποθετήσετε τη γλάστρα σε ένα σκιερό μέρος και να φροντίζετε ώστε το χώμα να έχει πάντα υγρασία. Επίσης θα πρέπει να ψεκάζετε τα φύλλα του με νερό.

Προσπαθούμε δηλαδή να αναπαράγουμε τις συνθήκες ενός τροπικού δάσους.
Το Κάρδαμο δεν αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες. Αν κάνει κρύο θα πρέπει να το βάλετε μέσα στο σπίτι.

40 με 50 ημέρες μετά τη σπορά θα μπορείτε να έχετε το δικό σας κάρδαμο.
Αγγλικό όνομα: Cardamom

Λεβάντα (Lavandula angustifolia, Lavandula stoechas)

Η Λεβάντα είναι ενδημική στη Νότια Ευρώπη γι' αυτό και προτιμά ζεστά και ηλιόλουστα μέρη ενώ θέλει το χώμα να έχει πολύ καλή αποστράγγιση. Προτιμά αλκαλικά χώματα, πλούσια σε ασβέστιο.

Αν και μπορείτε να φυτέψετε Λεβάντα χρησιμοποιώντας σπόρους, δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος. Οι σπόροι αργούν να βλαστήσουν και είναι πολύ ευαίσθητοι. Αν αγοράσετε σπόρους σε φακελάκι, θα πρέπει να βεβαιωθείτε ότι είναι φρέσκοι. Διαφορετικά δε θα βλαστήσουν. Μπορείτε να σπείρετε τους σπόρους την Άνοιξη ή νωρίς το Φθινόπωρο.

Ο πιο απλός και ασφαλέστερος τρόπος για να έχετε Λεβάντα στο μπαλκόνι σας είναι να φυτέψετε στη γλάστρα μόσχευμα από ένα ώριμο φυτό.

Εναλλακτικά, μπορείτε να αγοράσετε ένα έτοιμο φυτό από ένα φυτώριο και να το μεταφυτεύσετε.

Η Λεβάντα χρειάζεται λίγο νερό.
Για να ενθαρρύνετε την ανάπτυξή της, μπορείτε να κόβετε τις κορυφές που πετάνε. Έτσι το φυτό θα αναπτύσσεται σε πλάτος.

Άλλα ονόματα με τα οποία είναι γνωστή η Λεβάντα είναι: Αγριολεβάντα, λαμπρή, λαβαντή, χαμολίβανο, μυροφόρα, καραμπάσι, αβαγιανός.
Αγγλικό όνομα: Lavender

Μαϊντανός (Petroselinum Apiaceae)

Ο Μαϊντανός είναι ένα διετές φυτό. Αν και έχουμε συνηθίσει να το βρίσκουμε εύκολα στις αγορές, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι είναι ένα βότανο που απαιτεί υπομονή. Από την ώρα που θα φυτέψετε τους σπόρους, θα χρειαστούν 3 με 4 εβδομάδες μέχρι να αρχίσουν να βλασταίνουν. Θα χρειαστεί να περάσουν ακόμη 2 με 3 μήνες μέχρι να μπορέσετε να δοκιμάσετε το μαϊντανό σας.

Μπορείτε να σπείρετε τους σπόρους μαϊντανού στις γλάστρες σας από νωρίς την Άνοιξη έως το Φθινόπωρο.

Απλώστε τους σπόρους στη γλάστρα και σκεπάστε τους με λίγο χώμα. Ποτίστε αμέσως.
Θα πρέπει να διατηρείτε το χώμα στη γλάστρα υγρό, αλλά όχι μουσκεμένο. Βεβαιωθείτε ότι οι τρύπες αποστράγγισης της γλάστρας δεν είναι βουλωμένες.

Αν όταν φυτέψετε τους σπόρους Μαϊντανού κάνει ακόμη κρύο, θα πρέπει να μεταφέρετε τις γλάστρες μέσα στο σπίτι και να τις βάλετε δίπλα στο παράθυρο.
Για καλύτερα αποτελέσματα, η γλάστρα με το Μαϊντανό θα πρέπει να τοποθετηθεί σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος, αν και μπορεί να αναπτυχθεί και σε μέρη που τα βλέπει ο ήλιος για λίγες ώρες την ημέρα.

Αν και ο Μαϊντανός είναι διετές φυτό, σπάνια επιζεί του δεύτερου έτους λόγω της συγκομιδής. Αυτό δεν είναι κακό, γιατί το δεύτερο έτος το φυτό δεν έχει την ίδια απόδοση και ποιότητα.
Αγγλικό όνομα: Parsley

Μάραθος (Foeniculum vulgare)

Ο Μάραθος είναι ετήσιο φυτό. Τον καλλιεργούμε για το φύλλωμά του αλλά και για τη ρίζα του που είναι γνωστή ως finocchio.

Μπορείτε να σπείρετε σπόρους Μάραθου σε μία γλάστρα (5 με 6 είναι αρκετά), από το Μάρτιο έως το Σεπτέμβριο. Επειδή έχει ανεπτυγμένο ριζικό σύστημα (finocchio), θα πρέπει να επιλέξετε να τον φυτέψετε σε βαθιά γλάστρα.
Ανοίξτε τρύπες βάθους 3 με 4 εκατοστά, τοποθετήστε μέσα τους σπόρους και σκεπάστε με χώμα.

Ο Μάραθος θέλει ζέστη για να έχει σωστή ανάπτυξη. Δε θέλει συχνό πότισμα. Το καλοκαίρι ποτίστε τον μία με δύο φορές την εβδομάδα.

Αγγλικό όνομα: Fennel

Ματζουράνα (Origanum majorana, Lamiaceae)

Η Ματζουράνα είναι ένα ποώδες φυτό με πολλές παραφυάδες. Είναι συγγενικό της ρίγανης.

Μπορείτε να φυτέψετε σπόρους Ματζουράνας σε γλάστρες (30 εκατοστά διάμετρος) ή να πάρετε έτοιμα μικρά φυτά από το φυτώριο και να τα μεταφυτέψετε.

Αν επιλέξετε τη μέθοδο των σπόρων, θα πρέπει να τους φυτέψετε νωρίς την Άνοιξη. Δε χρειάζεται να σκεπάσετε τους σπόρους με χώμα. Απλά ρίξτε τους στην επιφάνεια. Τοποθετήστε τις γλάστρες σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος. Σε 2 περίπου εβδομάδες θα δείτε τους σπόρους να βλασταίνουν.

Γενικά η Ματζουράνα απαιτεί λίγη φροντίδα. Κατά τους πρώτους μήνες θα πρέπει να φροντίσετε ώστε το χώμα να είναι συνεχώς υγρό. Μετά από αυτή την περίοδο, μπορείτε να αραιώσετε τη συχνότητα ποτίσματος.

Αγγλικό όνομα: Marjoram

Μέντα (Mentha piperita, Mentha pulegium, Mentha Rotundifolia)

Η Μέντα είναι ένα ποώδες αρωματικό φυτό. Είναι ένα από τα πιο εύκολα στην καλλιέργεια αρωματικά φυτά.

Μπορείτε να σπείρετε τους σπόρους Μέντας νωρίς την Άνοιξη, μετά τα τελευταία κρύα. Χρησιμοποιήστε πολλούς σπόρους γιατί πολλοί από αυτούς είναι στείροι.

Απλώστε τους σπόρους της Μέντας επάνω στο χώμα και ποτίστε άμεσα. Μη σκεπάσετε τους σπόρους με χώμα. Βάλτε τη γλάστρα σε σημείο που θα την βλέπει ο ήλιος. Οι σπόροι θα βλαστήσουν σε περίπου 12 ημέρες.
Για να βοηθήσετε τους σπόρους να βλαστήσουν, μπορείτε να καλύψετε τη γλάστρα με ένα διαφανές πλαστικό, π.χ. μεμβράνη περιτυλίγματος. Έτσι θα δημιουργήσετε ένα πρόχειρο θερμοκήπιο.

Ένας άλλος διαδεδομένος τρόπος πολλαπλασιασμού είναι με τη χρήση ριζωμάτων. Μπορείτε να μεταφυτέψετε ριζώματα Μέντας από ένα αναπτυγμένο φυτό σε μία νέα γλάστρα.
Η Μέντα χρειάζεται ήλιο για να αναπτυχθεί, αλλά αντέχει και σε μέρος που τη βλέπει λίγες ώρες την ημέρα ο ήλιος.
Η Μέντα πρέπει να ποτίζεται τακτικά γιατί είναι απαιτητική σε νερό.

Αγγλικό όνομα: Mint

Ρίγανη (Origanum Vulgare)

Η Ρίγανη είναι ένα πολυετές, ποώδες, θαμνώδες φυτό.

Η γλάστρα με τη Ρίγανη θα πρέπει να τοποθετηθεί σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος.
Μπορείτε να σπείρετε τους σπόρους Ρίγανης νωρίς την Άνοιξη. Βάλτε τους σπόρους σε βάθος 1 με 1,5 εκατοστά. Ποτίστε μέχρι το χώμα να υγρανθεί. Κρατήστε το χώμα υγρό τους πρώτους μήνες. Στη συνέχεια, η Ρίγανη θα μπορέσει να αναπτυχθεί ακόμη και σε ξερικές συνθήκες όπως συμβαίνει στο φυσικό της περιβάλλον.

Για να διατηρήσετε  έντονη τη γεύση και το άρωμα της Ρίγανης, θα πρέπει να αποφύγετε τα πολλά ποτίσματα και τη χρήση λιπασμάτων.

Κόβετε τακτικά κλωναράκια Ρίγανης. Έτσι θα βοηθήσετε το φυτό να αναπτυχθεί, αλλά και θα περιορίσετε την ανεξέλεγκτη ανάπτυξή του.

Αγγλικό όνομα: Oregano

Ρόκα (Eruca sativa)

Η Ρόκα είναι μονοετές φυτό.

Μπορείτε να φυτέψετε σπόρους Ρόκας από το Μάρτιο έως το Σεπτέμβριο. Αν και κανείς δε θα σας εμποδίσει να φυτέψετε Ρόκα σε γλάστρες, είναι καλύτερο να το κάνετε στον κήπο σας.

Τοποθετήστε τους σπόρους σε βάθος περίπου 0,5 εκατοστών και ποτίστε.

Τοποθετήστε τις γλάστρες ή επιλέξτε ένα μέρος στον κήπο που δεν το βλέπει ο ήλιος όλη την ημέρα. Επίσης προστατέψτε τα φυτά από τους δυνατούς ανέμους.

Αγγλικό όνομα: Rocket

Σέλινο (Apium Graveolens)

Το Σέλινο είναι διετές φυτό με ύψος που φτάνει τα 0,3 με 0,9 εκατοστά.

Υπάρχουν 2 βασικές ποικιλίες σέλινου:

Η μία με μεγάλη σαρκώδη ρίζα τη γνωστή σελινόριζα, που καλλιεργείται για αυτή και τρώγεται ωμή, σαλάτα, σε σούπες και μαγειρεμένη με διάφορους συνδυασμούς και

Η δεύτερη η πιο κλασσική, με σαρκώδεις μεγάλους μίσχους που καλλιεργείται για τα φύλλα της και τρώγεται με τον ίδιο τρόπο γίνεται τουρσί ή χρησιμοποιείται και ως καρύκευμα.

Η ποικιλία που δίνει τη σελινόριζα χρειάζεται να φυτευτεί σε βαθιές γλάστρες.

Το Σέλινο χρειάζεται ήλιο και χώμα που κρατά την υγρασία χωρίς όμως να είναι μουσκεμένο.

Φυτέψτε τους σπόρους από τον Απρίλιο έως το Μάιο σε βάθος από 0,5 έως 1,5 εκατοστά.
Οι σπόροι του Σέλινου είναι μικροσκοπικοί. Για να μπορέσετε να τους χειριστείτε, θα βοηθούσε να τους ανακατέψετε με λίγο στεγνό χώμα. Αυτή την τεχνική τη χρησιμοποιούμε πάντα όταν έχουμε να χειριστούμε μικρούς σπόρους.

Μαζέψτε πάντα μόνο τους εξωτερικούς βλαστούς ώστε να συνεχίσουν να αναπτύσσονται οι εσωτερικοί.

Αγγλικό όνομα: Celery

Φασκόμηλο (salvia officinalis)

Το Φασκόμηλο είναι πολυετές φυτό και φτάνει σε ύψος τα 0,3 με 0,6 μέτρα.

Οι Κινέζοι το ονομάζουν ελληνικό βραστάρι και το θεωρούν καλύτερο από το τσάι. Οι Γάλλοι το ονομάζουν ελληνικό τσάι.

Αναπτύσσεται καλά σε γλάστρες.
Χρειάζεται ήλιο για να αναπτυχθεί σωστά.

Δε χρειάζεται τακτικό πότισμα. Αγαπά τα εδάφη που είναι σχετικά ξερικά.

Μπορείτε να σπείρετε τους σπόρους Φασκόμηλου την Άνοιξη ή το Φθινόπωρο.

Είναι ένα φυτό που απαιτεί υπομονή. Θα μπορέσετε να κάνετε συγκομιδή το καλοκαίρι του επόμενου χρόνου,μετά από 1,5 χρόνο δηλαδή.

Τοποθετήστε 5 με 10 σπόρους Φασκόμηλου σε μία γλάστρα σε βάθος 0,5 εκατοστά. Σε 2 με 3 εβδομάδες οι σπόροι θα βλαστήσουν.
Αγγλικό όνομα: Sage

πηγή

το είδαμε στο Λόγια του Αέρα

Σέλινο: Ένας σημαντικός σύμμαχος στο πιάτο μας.

Το σέλινο αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά αρωματικά βότανα που χρησιμοποιούμε στην κουζίνα μας. Υπάρχουν δυο βασικές ποικιλίες σέλινου.

Η μία είναι με μεγάλη σαρκώδη ρίζα, και τρώγεται ωμή, είτε σε σαλάτα και σούπες είτε μαγειρεμένη με διάφορους συνδυασμούς και είναι η γνωστή μας σελινόριζα και η δεύτερη η πιο κλασσική με σαρκώδεις μεγάλους μίσχους, που καλλιεργείται για τα φύλλα της και τρώγεται με τον ίδιο τρόπο και γίνεται τουρσί ή χρησιμοποιείται και ως καρύκευμα (κυρίως οι σπόροι της).

Το σέλινο αποτελεί ένα βότανο με ισχυρή αντιοξειδωτική δράση καθώς είναι καλή πηγή βιταμίνης C και μιας κατηγορίας φλαβονοειδών που λέγονται κουμαρίνες.

Τα φλαβονοειδή αυτά (στα οποία αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό το χαρακτηριστικό του άρωμα) σχετίζονται με ισχυρή δράση κατά των επικίνδυνων ελευθέρων ριζών δρώντας προστατευτικά εναντίον της εμφάνισης διαφόρων μορφών καρκίνου.

Παράλληλα, η δράση τους αυτή τα καθιστά πολύτιμους συμμάχους για την καλή λειτουργία της καρδιάς, καθώς εμποδίζουν τη διαδικασία οξείδωσης της χοληστερόλης και συνεπώς τη δημιουργία αρτηριοσκλήρυνσης. 

πηγή

Ανακλήσεις επωνύμων προϊόντων από τον ΕΦΕΤ για DNA αλόγου!!!

Δελτίο Τύπου

Αθήνα 21 Μαρτίου 2013

Σε συνέχεια της ενημέρωσης του καταναλωτικού κοινού, μετά από τη λήψη Εργαστηριακών Αποτελεσμάτων και των σχετικών ελέγχων των Περιφερειακών Διευθύνσεων του ΕΦΕΤ Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης, Βορείου Αιγαίου και Αττικής, ο ΕΦΕΤ ενημερώνει ότι ανιχνεύθηκε DNA αλόγου στα παρακάτω προϊόντα:

- Κατεψυγμένο σουτζουκάκι Μ.Κ., 80g, ημ/νία λήξης 12/2/20/14, χαρτοκιβώτια των 4kg

(ανιχνεύτηκε DNA αλόγου σε ποσοστό > 25%)

- Κατεψυγμένες κοτομπουκίτσες 25g, ημ/νία λήξης 7/1/2014, χαρτοκιβώτια των 3 kg

(ανιχνεύτηκε DNA αλόγου σε ποσοστό >10% & <25%)

- Κατεψυγμένο σνιτσελάκι Μ.Κ., 130g, ημ/νία λήξης 13/2/2014, χαρτοκιβώτια των 3 kg

(ανιχνεύτηκε DNA αλόγου σε ποσοστό < 1%)

- Κατεψυγμένο σουτζουκάκι Μ.Κ., 80g, ημ/νία λήξης 16/1/2014, χαρτοκιβώτια των 4 kg

(ανιχνεύτηκε DNA αλόγου σε ποσοστό >50%)

- Κατεψυγμένο σνιτσελάκι Μ.Κ., 130 g, ημ/νία λήξης 7/12/2013, χαρτοκιβώτια των 3 kg

(ανιχνεύτηκε DNA αλόγου σε ποσοστό <1%)

που παράγονται από την εταιρεία "Τ & Τ Foods A.E." (630 80 Λάκκωμα Χαλκιδικής) για την επιχείρηση "Χούτος Catering A.E.". 

- Προψημένα κατεψυγμένα μπιφτέκια “IFANTIS” σε συσκευασία 10 τεμαχίων με καθαρό βάρος 800g και ημ/νία λήξης 15/11/2013 (ανιχνεύτηκε DNA αλόγου σε ποσοστό >50%)

που παρασκευάζονται από την εταιρεία “ΥΦΑΝΤΗΣ Α.Ε.” (Σενέκα 4, Κηφισιά)

- Λουκάνικα τύπου Φρανκφούρτης με εμπορική ονομασία «NIKAS ΜΟΣΧΑΡΙ λουκάνικα τ. Φρανκφούρτης», 280 g, ημ/νία λήξης 5/5/2013, (ανιχνεύτηκε DNA αλόγου σε ποσοστό >10% & <25%)

- Παριζάκι με εμπορική ονομασία «ΝΙΚΑS ΜΟΣΧΑΡΙ παριζάκι», 300 g, ημ/νία λήξης 6/6/2013 (ανιχνεύτηκε DNA αλόγου σε ποσοστό >1% & <20%)

που παρασκευάζονται από την εταιρεία "Π.Γ. Νίκας Α.Ε.Β.Ε." (22ο χλμ Εθν. Οδου Αθηνών-Λαμίας Αγ. Στέφανος Αττικής)

Ο ΕΦΕΤ ζήτησε την άμεση ανάκληση / απόσυρση των ανωτέρω προϊόντων από την ελληνική αγορά και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη σχετικοί έλεγχοι. Σημειώνεται ότι η ανάκληση / απόσυρση αναφέρεται στις συγκεκριμένες παρτίδες προϊόντων και μόνο.

Σε ότι αφορά στα θετικά σε DNA αλόγου δείγματα, τα οποία με πρωτοβουλία του ΕΦΕΤ - παρ’ όλο που δεν προβλέπεται από τη Σύσταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - υποβάλλονται και σε εργαστηριακό έλεγχο για τον προσδιορισμό της ουσίας φαινυλοβουταζόνη (phenylbutazone), εκδόθηκαν τα πρώτα οκτώ αποτελέσματα από το Γενικό Χημείο του Κράτους που ήταν στο σύνολό τους αρνητικά. 

πηγή

ΠΑΣΤΑ ΦΛΩΡΑ

 'Ενα γλυκάκι που όλοι αγαπάμε. Ένα γλυκάκι ανάμνηση απο τα παιδικά μας χρόνια. Στην ουσία μία τάρτα με μαρμελάδα εύκολη, γρήγορη και πεντανόστιμη.
Υπάρχει και συνταγή για νηστίσιμη πάστα φλώρα εδώ.

Τα υλικά που χρειαζόμαστε είναι:

450 γραμ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 κουταλάκια του γλυκού baking powder
1 πρέζα αλάτι
2 βανίλιες
ξύσμα πορτοκαλιού
3 κουταλιές της σούπας κονιάκ
225 γραμ. μαργαρίνη λιωμένη
200 γραμ. ζάχαρη
2 αυγά, ελαφρά χτυπημένα
450 γραμ. μαρμελάδα της αρεσκείας μας
αμύγδαλο φιλέ (προαιρετικά)

Σε ένα μπολ κοσκινίζουμε το αλεύρι με το baking και σχηματίζουμε στο κέντρο μία λακκούβα.
Σε ένα άλλο μπολ χτυπάμε με τον αυγοδάρτη τ' αυγά, το κονιάκ, τη ζάχαρη, τη μαργαρίνη, το ξύσμα, το αλάτι και τη βανίλια.
Ρίχνουμε τα υγρά υλικά στο αλεύρι και ανακατεύουμε μ' ένα κουτάλι μέχρι να σχηματιστεί μία πολύ μαλακιά ζύμη. Δεν ζυμώνουμε πολύ για να μην σκληρύνει η ζύμη μας.
Την βάζουμε σε μία σακκουλίτσα τροφίμων στο ψυγείο για 30΄ περίπου.

Κατόπιν, στρώνουμε λαδόκολλα στον πάτο μιας ταρτιέρας.
Παίρνουμε το ζυμάρι μας και το χωρίζουμε σε 2 μέρη. Τα 2/3 της ζύμης θα είναι για την βάση και το 1/3 για την διακόσμηση απο επάνω.
Με το πλάστη ανοίγουμε το φύλλο της βάσης, πάνω σε φύλλο ζελατίνας ή σιλικόνης ή και σε λαδόκολλα ώστε να το μεταφέρουμε ευκολότερα στην ταρτιέρα, λίγο μεγαλύτερο απο την διάμετρο της ταρτιέρας και σε μέτριο πάχος.
Το τουμπάρουμε στην ταρτιέρα, αφαιρούμε τη ζελατίνη και στρώνουμε τη ζύμη ώστε να κάτσει καλά μέσα στην ταρτιέρα και να καλύψει και τα τοιχώματα.
Κόβουμε περιμετρικά με ένα μαχαίρι, την ζύμη που περισσεύει έξω απο την ταρτιέρα.

Καλύπτουμε την βάση με την μαρμελάδα, που την έχουμε ανακατέψει ελαφρά με ένα πηρούνι, φροντίζοντας να πάει παντού.
Τέλος, ανοίγουμε την υπόλοιπη ζύμη σε φύλλο και με μία οδοντωτή ροδέλλα κόβουμε μακρόστενες λωρίδες τις οποίες τις βάζουμε εναλλάξ στην τάρτα ή με κάποιο κουπ πάτ κόβουμε σχεδιάκια και στολίζουμε την επιφάνεια. Αν δούμε ότι το ζυμάρι μας είναι πολύ μαλακό και μας κόβονται οι λωρίδες, μπορούμε να προσθέσουμε λίγο αλεύρι, να ξαναζυμώσουμε και κατόπιν να συνεχίσουμε.

Αν θέλουμε μπορούμε να πασπαλίσουμε και με αμύγδαλο την επιφάνεια.
Ψήνουμε στους 180 βαθμούς, για 40΄ περίπου, μέχρι να ροδίσει η τάρτα.

- Συνήθως, περισσεύει ζυμαράκι. Δεν το πετάμε. Είτε το χρησιμοποιούμε φτιάχνοντας μικρά ταρτάκια, είτε φτιάχνουμε μπισκοτάκια ή τέλος βάζουμε την ζύμη σε σακκουλίτσα στην κατάψυξη για μελλοντική χρήση.
Καλή επιτυχία!!!

Χαμός στην Ευρώπη με το κρέας αλόγου στα τρόφιμα...

Την ύπαρξη DNA αλόγου σε βόειο κατεψυγμένο κρέας, εντόπισε ο Ενιαίος Φορέας Ελέγχου Τροφίμων, στο πλαίσιο των ελέγχων που διενεργεί, σε συνεργασία με τη Γενική Διεύθυνση Κτηνιατρικής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.

Συγκεκριμένα εντοπίστηκαν δυο θετικά δείγματα, που αφορούν ισάριθμες παρτίδες βόειου κατεψυγμένου κρέατος ρουμανικής προέλευσης συνολικής ποσότητας 1.064 κιλών, με την επισήμανση FROZEN BEEF MEAT NECK και FROZEN BEEF MEAT TOPSIDE της επιχείρησης "ΖΗΚΟΥΔΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ". 

Σύμφωνα με τον ΕΦΕΤ, οι εν λόγω παρτίδες κρέατος έχουν ήδη δεσμευθεί από το Τμήμα Κτηνιατρικής της Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά στις 14.02.2013. 

Συνολικά μέχρι σήμερα έχουν αποσταλεί στα εργαστήρια 76 δείγματα, που ελήφθησαν από έλεγχους σε παραγωγικές / μεταποιητικές μονάδες κρέατος, catering, ψυκτικές αποθήκες και επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου με αντιπροσωπευτική και αναλογική κάλυψη ανά την επικράτεια.

Από τα συνολικά 76 δείγματα έχουν αναλυθεί τα 26, από τα οποία τα δύο βρέθηκαν θετικά.

Όπως τονίζει ο ΕΦΕΤ, οι έλεγχοι σχετικά με την ύπαρξη DNA αλόγου σε διάφορα τρόφιμα συνεχίζονται και σε περίπτωση που βρεθούν άλλα θετικά αποτελέσματα θα παρθούν άμεσα τα προβλεπόμενα μέτρα.

Από "Ναυτεμπορική"

Ανάκλήσεις σε όλη την Ευρώπη...

Στην ανάκληση έξι κωδικών προχώρησε στις 15/2/2013 η αλυσίδα Lidl στη Γερμανία, καθώς ανιχνεύτηκαν σε αυτούς κρέας αλόγου. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αλυσίδα είχε την υποψία για ίχνη κρέατος από άλογο σε προϊόντα της και προχώρησε σε αυτόνομους εσωτερικούς ελέγχους, οι οποίοι και τελικά επιβεβαίωσαν τις υποψίες της.

Έτσι, μεταξύ των κωδικών που ανακλήθηκαν ήταν μία κονσέρβα, η οποία, με βάση την ετικέτα της, είχε βοδινό κρέας, καθώς και ένας κωδικός με τορτελίνια γεμισμένα με κρέας.

Οι γερμανικές αρχές δεν της επέβαλαν κανένα πρόστιμο, καθώς το συγκεκριμένο διατροφικό σκάνδαλο προέκυψε από άλλους “παίκτες” και όχι από την ίδια τη Lidl.

Το θέμα είναι ότι το συγκεκριμένο σκάνδαλο έχει ταρακουνήσει τη γερμανική αγορά, καθώς έχει ανιχνευτεί κρέας αλόγου σε προϊόντα 15 λιανεμπορικών αλυσίδων της χώρας, μεταξύ των οποίων Μετρό, Rewe, Edeka, Kaufland κ.λπ.

Ο Ιρλανδικός ΕΦΕΤ

Στα ράφια των σούπερ μάρκετ αναγραφόταν ότι ήταν προϊόντα από βόειο κρέας, αλλά η ανάλυσή τους έδειξε ότι υπήρχε κρέας αλόγου μέχρι και κατά 29%, όπως ανακοίνωσε επίσημα ο ιρλανδικός «ΕΦΕΤ».

Τουλάχιστον πέντε μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ που δραστηριοποιούνται τόσο στην Ιρλανδία όσο και στην Βρετανία, οι Tesco, Iceland, Dunnes Stores, Lidl και Aldi, διέθεταν στους καταναλωτές το συγκεκριμένο προϊόν, όπως γράφει το BBC.

Τα δείγματα που εξετάστηκαν παράχθηκαν και συσκευάστηκαν σε τρία διαφορετικά εργοστάσια, δύο στην Ιρλανδία και ένα στην Βρετανία.

Ετσι, ο εντοπισμός άλλου κρέατος δεν μπορεί να θεωρηθεί «τυχαίος» ή «ατύχημα», αν και δεν υπάρχει κάποια απειλή για την δημόσια υγεία.

Από τα 27 δείγματα τα 10 είχαν και κρέας αλόγου, ενώ τα 23 είχαν και χοιρινό. Το «ρεκόρ» προήλθε από ένα δείγμα στο οποίο το αλογίσιο κρέας έφτασε το 29% της συνολικής μάζας.

Σε άλλο έλεγχο για διάφορα προϊόντα που θα έπρεπε να περιέχουν βοδινό κρέας, από τα 31 δείγματα τα 21 περιείχαν και χοιρινό κρέας.

Ο επικεφαλής του FSAI, του ιρλανδικού «ΕΦΕΤ», καθηγητής Αλαν Ράιλι, ήταν σαφής ως προς το παράδοξο των ευρημάτων: «η παρουσία χοιρινού σε αυτά τα προϊόντα δικαιολογείται από το ότι στις ίδιες μονάδες παράγονται προϊόντα από διαφορετικά ζώα, αλλά δεν υπάρχει σαφής εξήγηση για την παρουσία DNA αλόγου, σε προϊόντα εργοστασίων που δεν χρησιμοποιούν αυτό το κρέας στην παραγωγή τους... Στην Ιρλανδία δεν τρώμε κρέας αλόγου και δεν περιμένουμε να το εντοπίσουμε μέσα σε ένα μπιφτέκι».

Σημείωσε επίσης ότι «αντίστοιχα για κάποιες θρησκευτικές ομάδες που δεν τρώνε χοιρινό, η παρουσία του σε άλλα προϊόντα είναι απαράδεκτη».

Τα θρεπτικά στοιχεία του πορτοκαλιού.

Μας προμηθεύει με σχεδόν το 100% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης σε βιταμίνη C.

Το πορτοκάλι είναι φρούτο που καρπίζει από το δέντρο πορτοκαλιά. Είναι ένα από τα πιο γνωστά εσπεριδοειδή. Το σχήμα του είναι σφαιρικό ή ωοειδές, η φλούδα του παχιά ή λεπτή ανάλογα με την ποικιλία και η σάρκα του έχει χρώμα πορτοκαλί ή στην ποικιλία σανγκουίνι κόκκινο. Η εξωτερική επιφάνεια της φλούδας είναι σχετικά ανώμαλη και φέρει μικρά αδενώδη στίγματα που παράγουν αρωματικό αιθέριο έλαιο.

Η σάρκα του πορτοκαλιού χωρίζεται σε τμήματα που λέγονται σκελίδες ή φέτες. Κάθε φέτα περιβάλλεται από ινώδη ιστό λευκού χρώματος, που λέγεται «ράκος». Στο εσωτερικό της κάθε φέτας υπάρχουν πολλά χωρίσματα, τα κύτταρα της σάρκας που είναι γεμάτα χυμό καθώς και μέχρι 3 σπόρια, αλλά μπορεί να υπάρχουν και φέτες χωρίς καθόλου σπόρια.

Το πορτοκάλι έχει γλυκιά ή γλυκόξινη γεύση και είναι λιγότερο ή περισσότερο αρωματικό ανάλογα με την ποικιλία και την ποιότητα. Κάποια ελαφριά πικρή γεύση που παρατηρείται μερικές φορές οφείλεται σε ποσότητα αιθέριου ελαίου που έχει εισχωρήσει στη σάρκα. 

Η θρεπτική ανάλυση ανά 100 γραμμάρια πορτοκαλιού έχει ως εξής:

Θερμίδες 49 kcal

Νάτριο 86 mg

Λιπαρά 0,2 γρ.

Πρωτεΐνες 1 γρ.

Υδατάνθρακες 12,2 γρ.

Ασβέστιο 41 mg

Σίδηρος 0,4 mg

Φώσφορο 20 mg

Νερό 200 γρ. Κάλιο 1 mg

Το πορτοκάλι είναι πλούσιο σε βιταμίνη C, φυλλικό οξύ, κάλιο, σελήνιο και φυτικές ίνες, β – καροτίνη, πηκτίνη, κάλιο, ασβέστο, σίδηρο, ιώδιο, φώσφορο, μαγγάνιο, νάτριο, χλώριο και ψευδάργυρο.

Ένα μέτριο σε μέγεθος πορτοκάλι μας παρέχει 62 θερμίδες και μας προμηθεύει με σχεδόν το 100% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης σε βιταμίνη C. Η περιεκτικότητά τους σε νάτριο είναι χαμηλή. Επίσης η αύξηση της γλυκαιμίας που προκαλούν είναι χαμηλή.

Στο αγαπημένο μας φρούτο υπάρχουν πάνω από 170 φυτοχημικές ουσίες και 60 φλαβονοειδείς χημικές ενώσεις με εξέχουσες αντιοξειδωτικές επιδράσεις, προσφέροντας μέγιστη προστασία έναντι της υπέρμετρης παραγωγής των ελευθέρων ριζών, μορίων με ιδιαίτερα βλαπτική επίδραση στο κύτταρο. Οι ουσίες αυτές ανήκουν σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: Τα φλαβονοειδή, τα λεμονοειδή και τα καροτενοειδή.

Μία ένωση που βρίσκεται στα πορτοκάλια και άλλα εσπεριδοειδή, που ονομάζεται D – λιμονένιο, έχει βρεθεί ότι είναι αποτελεσματική στην πρόληψη ορισμένων μορφών καρκίνου, όπως ο καρκίνος του δέρματος, ο καρκίνος του μαστού, ο καρκίνος του πνεύμονα, ο καρκίνος του στόματος και ο καρκίνος του παχέος εντέρου.

Ένα από τα πιο σημαντικά φλαβονοειδή στα πορτοκάλια είναι η εσπεριδίνη. Η εσπεριδίνη και η πηκτίνη στα πορτοκάλια έχει αποδειχθεί ότι μειώνουν την LDL – χοληστερόλη. Η συγκέντρωση εσπεριδίνης είναι σημαντικά υψηλότερη στον εσωτερικό φλοιό, παρά στην πορτοκαλί τους σάρκα. Η πηκτίνη φαίνεται να επιβραδύνει την απορρόφηση των λιπών από το σώμα και να μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης. Η τανγκερετίνη, για παράδειγμα, που περιέχεται στη φλούδα των κίτρων, έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, ενώ ερευνητές του υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ σε δημοσίευσή τους τονίζουν ότι τα φλαβονοειδή του πορτοκαλιού εμποδίζουν τη δράση ενζύμων που μετατρέπουν κάποια συστατικά του καπνού του τσιγάρου σε καρκινογενείς ουσίες.

Το φυλλικό οξύ που περιέχεται στα πορτοκάλια βοηθά στην σωστή ανάπτυξη του εγκεφάλου, ενώ αποτελεί και απαραίτητο θρεπτικό συστατικό για υγιές σπέρμα, προστατεύοντάς το από γενετικές βλάβες που μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα.

Η υψηλή περιεκτικότητά του πορτοκαλιού σε βιταμίνη C δρα επίσης και ως ένα αντιοξειδωτικό που προστατεύει τα κύτταρα από βλάβες από τις ελεύθερες ρίζες ενώ ταυτόχρονα διεγείρει την παραγωγή των λευκών αιμοσφαιρίων στο σώμα μας, βελτιώνοντας έτσι το ανοσοποιητικό σύστημα.

Οι φυτικές ίνες που περιέχονται στο πορτοκάλι, βοηθούν στην καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας αλλά και στην προστασία κατά του έλκους.

Οι ευεργετικές δράσεις του πορτοκαλιού και των άλλων εσπεριδοειδών, εκτός από την πρόληψη του καρκίνου και των εγκεφαλικών επεισοδίων, επεκτείνονται στην πρόληψη του διαβήτη, του καταρράκτη, της αρθρίτιδας, της παχυσαρκίας και του εκφυλισμού της ωχράς κηλίδας του ματιού που είναι η σημαντικότερη αιτία τύφλωσης στους ηλικιωμένους.

Έρευνες έδειξαν ότι ένα πορτοκάλι κάθε μέρα μειώνει τον κίνδυνο για καρκίνο του στόματος, του λάρυγγα, του φάρυγγα του οισοφάγου και του στομάχου κατά 50%.

Παράλληλα αυτοί που τρώνε ένα πορτοκάλι την ημέρα, επιπρόσθετα από τις 5 μερίδες φρούτων ή λαχανικών που συστήνονται καθημερινά, έχουν 19% μειωμένο κίνδυνο για να παρουσιάσουν εγκεφαλικό επεισόδιο.

Υπενθυμίζουμε ότι σύμφωνα με το National Cancer Institute, μια μερίδα μπορεί να είναι: Η ποσότητα από φρούτα ή λαχανικά που περιέχεται μέσα σε ένα μικρό ποτήρι, ή ένα μικρό ποτήρι χυμού ή ένα φρούτο (μήλο, πορτοκάλι, μπανάνα) μετρίου μεγέθους ή ακόμη ένα μικρό μπολ με σαλάτα. 

Ποικιλία πορτοκαλιών

Τα πορτοκάλια διακρίνονται σε διάφορες ποικιλίες ανά όλο τον κόσμο: 

Η ποικιλία πορτοκαλιών late, περιλαμβάνει και τα πορτοκάλια βαλέντσια, τα οποία έχουν λεία λεπτή φλούδα και περιέχουν λίγα ή καθόλου κουκούτσια. Είναι η πιο δημοφιλής ποικιλία στον κόσμο. Έχουν σάρκα κιτρινωπή και πολύ ζουμερή με έντονη γεύση. Τα βαλέντσια είναι τα καλύτερα πορτοκάλια για στύψιμο.

Η ποικιλία Blood τα γνωστά μας σαγκουίνια, είναι μικρού μεγέθους με φλούδα που έχει κοκκινωπά στίγματα, και σάρκα που χρωματικά κυμαίνεται από χρυσό μέχρι κόκκινο ρουμπινί. Είναι ιδανικά για σορμπέ και πολύχρωμα επιδόρπια.

Η ποικιλία πορτοκαλιών Blonde, είναι χειμωνιάτικα πορτοκάλια με κιτρινωπή φλούδα. Στην ίδια ποικιλία ανήκουν τα πορτοκάλια Jaffa και Shamouti. Μεγάλα φρούτα, χοντρόφλουδα, που καθαρίζονται εύκολα. Η σάρκα τους είναι τραγανή και ζουμερή. Αν είστε τυχεροί, ίσως βρείτε πορτοκάλια Saustianas που έχουν πολύ χυμό και καθόλου κουκούτσια.

Η ποικιλία πορτοκαλιών ναβαλίνα, είναι πορτοκάλια χωρίς κουκούτσι που πήραν το όνομα τους από την προεξοχή που έχουν στο κάτω μέρος τους, όπου περιέχεται ένα μικρό φρούτο σε εμβρυϊκή κατάσταση. Έχουν φλούδα χοντρή και γλυκιά ζουμερή σάρκα. Η φλούδα τους γίνεται εξαιρετικό γλυκό του κουταλιού. 

Πορτοκάλια και συντήρηση 

Να διαλέγετε σφιχτά πορτοκάλια, βαριά για το μέγεθος τους, για να είναι πιο ζουμερά. Τα πορτοκάλια διατηρούνται αρκετά. Μπορείτε να τα διατηρήσετε σε θερμοκρασία δωματίου ή στο ψυγείο μέχρι δύο εβδομάδες. Ο χυμός και το ξύσμα τους διατηρούνται στην κατάψυξη. 

Τρόποι κατανάλωσης 

Το αγαπημένο φρούτο μικρών και μεγάλων καταναλώνεται με κάθε δυνατό τρόπο. Σαν φρούτο από μόνο του ή σαν συστατικό σε φρουτοσαλάτα, σε μορφή χυμού μετά από στύψιμο στον αποχυμωτή. Μιλώντας για μαγειρική, το φτιάχνουμε γλυκό με κάθε τρόπο (από κουταλιού μέχρι κέικ, σορμπέ, κρέμες, πορτοκαλόπιτα, λικέρ, κ.λ.π.), ενώ με το χυμό και με τη φλούδα του, αρωματίζουμε γλυκά και φαγητά.

Δοκιμάστε να το προσθέσετε σε βινεγκρέτ σαλάτας, ν' αρωματίσετε με το ξύσμα του ή με τον χυμό του, πατάτες με μυρωδικά στο φούρνο, στο λεμονάτο κοτόπουλο ή το χοιρινό της κατσαρόλας. Ταιριάζει με όσπρια, όπως τα ρεβίθια (το συνηθίζουν στην Κρήτη), γιατί σπάει τη μονότονη γεύση τους, ενώ κάνει καλή παρέα και με το ψάρι.

Όπως και να έχει, το πορτοκάλι αποτελεί πραγματικό δώρο της φύσης, για να το γευτούμε όπως ο καθένας μας επιθυμεί και να απολαύσουμε τα πραγματικά μοναδικά συστατικά του.

Πηγή: diatrofi.gr 

Από το Λευτεριά

Με ένα πιάτο φακές, με δυο ελιές.

Γράφει ο Νίκος Ξυδάκης 

Ποιος θα φανταζόταν πριν από δυο-τρία χρόνια ότι ένα καλοστρωμένο τραπέζι, προορισμένο να ευ­φράνει και να ενώσει ανθρώπους, στα μάτια του σημερινού Έλληνα θα μπορούσε να προκαλέσει δεύτερες σκέψεις, να προκαλέσει ένα κόμπιασμα, αισθήματα ενοχής. Ναι. ακόμη και ενοχή. Διότι σκέφτεσαι: αυτό που έχω εγώ μπροστά μου για να το απολαύσω με οικείους και φίλους, άλλοι συνάνθρωποι δεν το διαθέτουν, το στερούνται, δεν μπορούν καν να το διανοηθούν. 

Αυτή είναι η πραγματικότητα, όσο κι αν την αποφεύγουμε: υπάρχουν  συνάνθρωποι πολλοί γύρω μας, νοικοκύρη­δες έως πρόσφατα, που δεν τους έλειπαν τα χρειώδη και το κατιτίς παραπάνω, που τώρα στερούνται των αναγκαίων και υποφέρουν σιωπηλά. Υποφέρουν όχι μόνο εξαιτίας της υλι­κής ένδειας, αλλά και λόγω της τρωθείσας αξιοπρέπειας τους: διότι η φτώ­χεια ταυτίζεται λανθασμένα με την αναξιότητα και την αναξιοπρέπεια. 

Το αναποδογύρισμα του καιρού, των συνηθειών και των αξιών ας μας οδη­γήσει όμως και σε άλλες σκέψεις, σε άλλη στάση. Τώρα μπορούμε ίσως να αποτιμήσουμε βαθύτερα την αξία, ουσιαστική και συμβολική, του στρωμέ­νου τραπεζιού με τα αγαθά του Αβρα­άμ: τίποτε δεν είναι αυτονόητο, τίπο­τε δεν δίδεται δωρεάν. Πόσο το σεβα­στήκαμε αυτό το τραπέζι όταν το βλέ­παμε πληθωρικό μπροστά μας; Πόσο το τιμήσαμε και πώς το μοιραστήκα­με; Τι είδους χαρά αντλήσαμε; Πώς μας βοήθησε να δίνουμε διαρκώς πε­ριεχόμενο και νόημα στη ζωή μας; Τέτοια. 

Ας τα σκεφτούμε, τώρα έστω. Αν σκεφτούμε, τότε ανοίγεται μια πολλαπλή δυνατότητα, ανακουφιστική, σχεδόν απελευθερωτική: αφενός να κατανοήσουμε την κατάσταση του στερημένου συνανθρώπου, να συμπονέσουμε και να βοηθήσουμε· όχι απλώς να ελεήσουμε, αλλά να διαμορφώσουμε συνθήκες τέτοιες που να μη λεί­πουν ποτέ τα χρειώδη από κανένα τρα­πέζι. Αφετέρου να μετρήσουμε τις α­νάγκες μας με άλλο μέτρο: Πόσα πράγματι χρειαζόμαστε για να χορτάσουμε και να χαρούμε; Η πλησμονή, ο πληθωρισμός, η απληστία οδηγούν στη χαρά ή αντιθέτως στην ανηδονία  και την ύβρη; 

Τέλος, να υπερ­βούμε την ενοχή, που καθηλώνει και μουδιάζει και αδρανοποιεί, εφό­σον συνθέσουμε τα προειρηθέντα: το τραπέζι της Κυριακής και το τραπέζι το καθημερι­νό εξακολουθούν να είναι πεδία συ­νεύρεσης και κοινωνίας, ικανοποίησης υλικών ανα­γκών, αλλά και πηγή ψυχικής χαράς και πεδίο πολιτισμού. 

Σε κάθε ιστορι­κή περίοδο, και την πιο ζοφερή, σε κάθε στιγμή του βίου, και την πιο δυσχερή και πικρή, οι άνθρωποι σμίγουν γύρω από ένα τραπέζι, για νεκρόδειπνο και γαμήλιο γεύμα, για κο­λατσιό δουλειάς και δείπνο συμφιλί­ωσης, για απόδειπνο στοχαστικό. Με ένα πιάτο φακές, με δυο ελιές κι ένα τσούγκρισμα που ξορκίζει και εγκαρδιώνει. Το τραπέζι είναι δικαίωμα οι­κουμενικό και διαρκές. Η ένδεια ας μας φρονηματίσει, αλλά ας μη μας κά­νει ζαρωμένα ανθρωπάκια.

πηγή Γαστρονόμος 

τευχ. Φεβρουαρίου 2013

Οι φαγώσιμες ελιές. Πως γίνονται και πως διατηρούνται.

 

Το παρακάτω εκπληκτικό άρθρο το βρήκα στο ιστολόγιο Τρελο-Γιάννης και προέρχεται από το "Παράρτημα Γεωργικού Δελτίου" του Απριλίου 1931!!!

Ισως γι' αυτό και η γλώσσα της εποχής σας φανεί λίγο περίεργη....

Εν τούτοις η γεωργική παράδοση των προγόνων μας είναι ο καλύτερος συμβουλάτορας για μας σήμερα....  

Οπως θα παρατηρήσετε διαβάζοντάς το θα δείτε ότι απευθύνεται σε καταναλωτές αλλά και παραγωγούς.... 

Νομίζω ότι στο συγκεκριμένο άρθρο περιλαμβάνεται όλη η "σοφία" της τότε εποχής για την ελιά.... 

Ελιές Αγρινίου. 
Τις μαζεύουν πράσινες, τις χαράζουν σε τρεις μεριές του μάκρους και τις ξεπικρίζουνε με νερό. Τελευταία τις βάζουν στην άρμη. Το ξεπίκρισμα τελειώνει σε 8-10 μέρες, όταν συχνότερα αλλάζουμε το νερό. Τότε τις ρίχνουν σε κάδη των 1000 οκ. με άρμη 14-15 τα εκατό. Κι' όταν πρόκειται να τις στείλουνε στην κατανάλωση βγάζουν από την κάδη όσες χρειάζονται και τις βάζουνε σε μικρά βαρέλια με άρμη 14 τα εκατό. 

Ελιές Πύργου (Μοριά).
Τις χαράζουνε σε τρεις μεριές του μάκρους και τις ξεπικρίζουν με καθαρό νερό πού αλλάζουνε κάθε μέρα. Ύστερα τις ρίχνουνε σε άρμη και όταν αλατιστούν όσο πρέπει τις μεταφέρουν σε μικρά βαρέλια ή συνηθέστερα σε τενεκεδένια δοχεία με άρμη και λίγο ξίδι, φέτες λεμονιού και ψιλοκομμένο σέλινο. Τα δοχεία αυτά τα κολλούνε πριν τα στείλουνε στην κατανάλωση. Οι Πυργιώτες και όσοι ξεπικρίζουνε τις ελιές χαραγμένες πρέπει ν' αφήσουν αυτή τη συνήθεια και να τις δουλεύουνε αχάραγες με διάλυση (λυσίβα) καυστικής σόδας. Έτσι και ποιότητα πολύ καλύτερη θα κάνουν, λιγότερο θα στοιχίζουν, μεγαλύτερη φιγούρα θα κάνουν και περισσότερο θα διατηρούνται. Το χάραγμα πάντα είναι πληγή πού συντρέχει στο σάπισμα της ελιάς. Οι Πυργιώτες έχουν ελιές πού μπορεί να γίνουνε πολυτελείας, όταν διαλεχτούνε, ξεπικριστούν αχάραγες με καυστική σόδα και μπούνε, ύστερα από την άρμη, σε όμορφα ειδικά μπουκαλάκια με εκλεχτό λάδι, διυλισμένο και ζουμί νεραντζιού. Πριν μεταχειριστούμε το λάδι το χτυπούμε με το νεραντζόζουμο ή σε έλλειψη με ζουμί από λεμόνια η με τρυγικό οξύ (ξινό του φαρμακείου) ή κιτρικό οξύ σε κανονική αναλογία.

Με δοκιμές που κάναμε πετύχαμε θαυμάσιες πράσινες ελιές μ' αυτόν εδώ τον τρόπο: Σε ξύλινο βαρέλι λειώνουμε για 10 οκ. ελιές 100 δράμια καυστική ποτάσα ή σόδα σε 10 οκ. καυτό νερό και τις ξεπικρίζουμε αχάραγες μέσα σε 1 5-20 ώρες. Κατόπι τις βγάζομαι από τη λυσίβα και τις βάζομε σε καθαρό νερό που αλλάζουμε πρωί και βράδυ 5-6 μέρες. Εννοείται πως πρέπει να είναι πλακωμένες με μάραθο για να είναι κολυμπητές. Ύστερα τις ρίχνομε σε άρμη που κάνομε με 13 δράμια αλάτι για κάθε οκά νερό. Όταν θέλουμε να τις διατηρήσουμε τις διαλέγομε να είναι γερές και τις ρίχνομε διαλέγοντας σε βαρελάκι με λίγο νερό για να μη χτυπιούνται και πληγώνονται. Τελειώνοντας το διάλεγμα τις βάζομε αχάραγες σ' ασβεστόνερο για 5 -10 μέρες. Σε 20 oκ. νερό λειώνουμε 100 δράμια ασβέστη. Βγάζοντας τις ελιές από το ασβέστη τις διατηρούμε σε άρμη κορεσμένη, κι' από 'κει παίρνομε όσες θέλομε τις ξεπικρίζουμε με καθαρό νερό και τις φτιάνομε με τους γνωστούς τρόπους.

Μαύρες ελιές εμπορίου

Καλαμών. 
Είναι γνωστές παντού και στο εξωτερικό, εκτιμούνται πολύ και γίνονται από τα σόγια μπουράκλες και χοντρολιές. Τις μαζεύουν όταν μαυρίσουνε καλά και πριν ζαρώσουν και διαλέγοντας, ξεχωρίζουνε τις γερές και χονδρές από τις σκουληκιασμένες, πληγωμένες και γενικά σκάρτες. Αυτές τις στέλνουν στο λιοτρίβι και τις γερές χαράζουν στο μάκρος σε δυο-τρεις μεριές με πολύ κοφτερό μαχαίρι και τις ξεπικρίζουνε με καθαρό νερό που αλλάζουν κάθε δυο μέρες. Το χάραγμα είναι εργασία πού δεν παίρνει αναβολή και πρέπει να γίνεται αμέσως με το μάζεμα γιατί αν αμελήσουμε οι ελιές θα ζαρώσουνε και θα χάσουν τη καλή ποιότητα τους. Όταν όμως τύχει να μην έχουμε καιρό να το κάνουμε αμέσως βάζουμε τις ελιές για δυο το πολύ μέρες σε νερό. Όταν οι ελιές χαραχτούνε και ξεπικρίσουν τις πλένουμε και τις βάζομε σε άρμη για λίγες ημέρες ώσπου ν' αλατιστούνε και από εκεί τις μεταφέρομε σε ξίδι όπου μένουν δυο το πολύ μέρες. Τελευταία γεμίζομε μ' αυτές στρογγυλά και όμορφα τενεκεδένια κουτιά, προσθέτομε εκλεχτό διυλισμένο λάδι ώσπου οι ελιές να σκεπαστούνε και τα σφραγίζουμε με κοινή κόλληση. Το πόσο πρέπει να μείνουν οι ελιές στο ξεπίκρισμα, στην άρμη και στο ξίδι εύκολα κανονίζεται με τη γεύση. Οι ελιές των Καλαμών είναι οι πιο περιποιημένες του τόπου μας και θα ήταν καλύτερες και πιο φιγουράτες και περισσότερο θα διατηρούντο αν τις ξεπίκριζαν αχάραγες με αδύνατη διάλυση (ως ενάμισι γράδο) καυστικής σόδας. Έτσι και η δουλειά θα συντόμευε και οι ελιές δε θα πληγώνονταν με το χάραγμα που τις κάνει να σαπίσουν. Οι Καλαματιανοί για να βρούνε πόση δύναμη πρέπει να έχει για τις ελιές τους η διάλυση της καυστικής σόδας, πρέπει στην αρχή να κάμουνε μικρές δοκιμές με 1-2 γράδα Μπωμέ. 

Σαλώνων-(Αμφίσης)
Οι ελιές αυτές είναι μεγάλες και γνωστές πολύ στην αγορά κι' έχουνε μεγάλη εκτίμηση οι διαλεγμένες με προσοχή και καλοφτιασμένες. Η σάρκα τους είναι μπόλικη και η γεύση τους καλή. Οι έμποροι πού τις παίρνουν από τούς παραγωγούς (γεωργούς) τις χωρίζουν σε 4-5 ποιότητες κι' ύστερα τις στέλνουν στην κατανάλωση σε βαρέλια των 80 κι 150 οκάδων με άρμη ή χωρίς άρμη, κατά τον τόπο του προορισμού. Στη Ρωσία στέλνονταν χωρίς άρμη - γιατί πλήρωναν πολύ φόρο - σε βαρέλια των 120 και 130 οκάδων. Στη Βουλγαρία κι Αμερική σε βαρέλια των 80 oκ. Στην Αμερική, Ρουμανία και Ρωσία ξοδεύονται οι καλύτερες ελιές και στην Αίγυπτο οι κατώτερες. 

Για το φτιάσιμό τους μεταχειρίζονται κάδες (λάντζες) να χωράνε 500 οκ. ίσαμε 10.000 οκ. ελιές. Οι τελευταίες (οι μεγάλες) είναι οικονομικές μα ζουλίζονται οι ελιές και χαλάει ή ποιότητα τους. Των 1000 οκ. είναι οι πιο κατάλληλες. Λοιπόν, στα Σάλωνα (Άμφισσα) για να τις φτιάσουνε μαζεύουν τις ελιές όταν μαυρίσουν καλά (ωριμάσουν), τις διαλέγουνε σε ποιότητες και τις ρίχνουνε στις κάδες και τις απογεμίζουν με άρμη 10 τα εκατό πού κάνουν σε ξεχωριστό αγγείο και σουρώνουν. Με τρεις μήνες βγάζουν από την κάδη όσες ζουλήθηκαν, τις απλώνουν σε καθαρό πάτωμα αποθήκης για να πάρουν αέρα και μαυρίσουν και με ένα δεύτερο διάλεγμα τις βάζουνε σε βαρέλια γι' αποστολή, βάζοντας τις ελιές στα βαρέλια ρίχνουν κατά στρώματα χοντρότριμένο αλάτι για να γίνει άρμη. 

Κυνουρίας

Ξοδεύονται προπάντων στη Κωνσταντινούπολη κι' Αμερική και γίνονται με μαύρες (ώριμες) ελιές πού μαζεύοντας ρίχνουνε σε κάδες και βάζουνε σε κάθε στρώμα από 100 οκ. ελιές 10 oκ. αλάτι, άτριφτο και μένα μήνα τις σκεπάζουν με σανίδα ή θυμάρια για να είναι κολυμπητές στην άρμη πού γίνεται από το λιοζούμι λειώνοντας το αλάτι. Τη δύναμη της άρμης δοκιμάζουνε με φρέσκο αυγό. Όταν αυτό πετιέται ως ένα, δίλεπτο λένε πώς ή άρμη έχει 14 τα εκατό δύναμη, που είναι η κατάλληλη. Μα είναι αλήθεια παραφωνία στον αιώνα των μεγάλων ανακαλύψεων να αγνοείται το πυκνόμετρο Μπωμέ. 

Αγρινίου
Γίνονται από τις ελιές πού λέγονται φαγωλιές και ξοδεύονται σχεδόν όλες στην Αμερική. Τις μαζεύουν ώριμες και βγάζοντας τις σκουληκιασμένες και κακοφτιασμένες τις χωρίζουν σε ποιότητες. Κατά το γέμισμα της κάδης με ελιές σκορπούνε σε κάθε στρώμα 200 οκάδων κι από 26 οκ. αλάτι, δηλαδή έρχεται 13 τα εκατό. Με 3-4 ημέρες που θα γεμίσει η κάδη τις σκεπάζουν με σανίδα ή μάραθο και βάζουνε απάνω ανάλογη πέτρα για να είναι κολυμπητές. Με 6 μήνες στέλνονται στην κατανάλωση μέσα σε βαρέλια. 

Βολιώτικες
Φτιάνονται στο Πήλιο από μαύρες ώριμες ελιές πού μαζεύουνε πριν σταφιδιάσουν (ζαρώσουν), δηλαδή στο βαθμό πού λέγονται βελανίδια. Πριν τις ρίξουνε στην κάδη των 1000 οκ. Χύνουν ίσαμε 50 πόντους νερό και 100 οκ. αλάτι. Στην άρμη αυτή ρίχνονται, ελιές και ανάλογο νερό για να είναι σκεπασμένες και όταν απογεμίσει προσθέτουν ακόμα 2 οκ. αλάτι και με ένα μήνα άλλες 2, δηλαδή έρχεται 14-15 οκ. αλάτι σε 100 οκ. ελιές. Δεν βάζουν τ' αλάτι με μιας γιατί ζαρώνουν. Σε περίσταση πού η κάδη είχε περσινή άρμη ή και πιο παλιά ρίχνουνε σε αυτή τις ελιές της νέας εσοδείας χύνοντας σε κάθε φορά κι' ανάλογο νερό, ώσπου να γεμίσει. Μένα μήνα ύστερα προσθέτουν 6 οκ. αλάτι για κάθε 100 οκ. ελιές και περνώντας άλλος ένας μήνας άλλες 6 οκ., δηλαδή όταν έχουν παλιά άρμη βάζουν αλάτι 12 οκ. σε 100 οκ. ελιές. Η κατάλληλη άρμη είναι ή βάση του να πετύχουν οι ελιές. Τη δύναμη της άρμης τη δοκιμάζουν με φρέσκο αυγό. Όταν αυτό βγαίνει απάνω ως μια δεκάρα ή νικελένια δραχμή θα πει πώς είναι κατάλληλη. Σε μερικές επαρχίες ρίχνοντας τις ελιές σε κάδη των 1000 οκ. στην αρχή σκορπίζουν απάνω 40 οκ. αλάτι και εξακολουθούν να θηκιάζουν ελιές και να χύνουν ανάλογο νερό ώσπου να γεμίσει. Τότε βάζουν άλλες 40 όκ. αλάτι και με ενάμιση μήνα 60 ακόμα και γίνονται 14 οκ. αλάτι σε 100 οκ. Ελιές. Και για να χωρέσει ή κάδη περισσότερες κάθε φορά πού ρίχνουν ελιές δεν τις σκεπάζουνε με νερό παρά το αφήνουν ως μια πιθαμή κάτω από την επιφάνεια. Όμως έτσι ζουλίζονται και χαλούν και προπάντων στις μεγάλες κάδες.
Στην Ιστιαία (Ξηροχώρι) της Ευβοίας με το έμπα του καλοκαιριού πιθώνουν στις ελιές της κάδης καλάθι μ' αρκετό αλά α πού να βυθίζεται στην άρμη ως 4 δάχτυλα και τ' αφήνουν. Έτσι λειώνει όσο αλάτι χρειάζεται για να χορτάσει ή άρμη, να γίνει κορεσμένη και το άλλο μένει στο καλάθι. Εννοείται πώς με τη μέθοδο αυτή κάνουν πολύ αρμυρές τις ελιές στο μέρος αυτό και το σπουδαιότερο δε φκιάνουν κάθε χρόνο νέα άρμη παρά μεταχειρίζονται την περσινή και προπέρσινη δυναμώνοντας την με ανάλογο αλάτι. Στην παλιά άρμη πού έχει όλα τα πικρά λιοζούμια είναι αδύνατο να γλυκάνουν οι ελιές καλά. Οι περισσότερες γίνονται αλμυρές και πικρές, δυο μεγάλα ελαττώματα πού τις υποβιβάζουν.

 

Συμφέρον λοιπόν έχουν οι παράγωγοι να περιποιηθούν καλύτερα τις ελιές τους πράγμα πού θα πετύχουν με τούτους τούς τρόπους: 

α) να μαζεύουν όσες ελιές μπορούνε με το χέρι και πριν τις βάλουνε στην άρμη να τις χωρίζουν σε ποιότητες και τις πλένουν όταν είναι λασπωμένες

β) να μεταχειρίζονται μικρές κάδες των 1000 οκ. και να μη προσπαθούν να χωρέσουνε περισσότερες από όσες πρέπει να παίρνουν

γ) να μη μεταχειρίζονται ποτέ και για κανένα λόγο παλιά άρμη παρά να κάνουνε κάθε χρόνο φρέσκια και να την σουρώνουν

δ) να ρίχνουν 10-12 οκ, αλάτι σε κάθε 100 οκ. ελιές για να μη γίνονται αρμυρές και

ε) να βάζουνε τις ελιές της πρώτης ποιότητος με καινούργια ή καθαρά και όμορφα βαρέλια και τις άλλες σε άλλα με ξεχωριστή μάρκα. Και να μη ξεχνούν ποτέ πώς περισσότερη αξία και από το προϊόν έχει ή καλή εμφάνιση του. 

Πράσινες ελιές του σπιτιού

Τις πράσινες ελιές πού θα κάνουμε στο σπίτι μας πρέπει να τις ξεπικρίσουμε και να τις φτιάσουμε με μέθοδο απλή και πρόχειρη. Από την παλιά εποχή ο πιο απλός τρόπος είναι να τις χαράξουμε ή τσακίσουμε και να τις ξεπικρίσουμε με σκέτο νερό αλλάζοντας το κάθε μέρα. Είναι πράγματι απλός και πρόχειρος τρόπος, μα έχει το κακό πώς αργεί και μπορεί ώσπου να γλυκάνουν να σαπίσουνε και προ πάντων όταν είναι χαραγμένες ή τσακισμένες. Ας δούμε τώρα πώς τις ξεπικρίζουν άλλου. 

Στη Γαλλία

Τις πράσινες ελιές που θα τις φτιάσουνε φαγώσιμες για τις ανάγκες του σπιτιού, τις μαζεύουν από το δένδρο με το χέρι και διαλέγοντας τις χωρίζουν σε 2-3 ποιότητες, κατά το χόνδρος τους, τις σκουληκιασμένες και χτυπημένες δεν τις μεταχειρίζονται γιατί μαυρίζουνε στη λυσίβα πού κάνουν βράζοντας 7 1/2 οκ. ψιλοκοσκινισμένη στάχτη και 2 οκ. σβησμένο και κρύο ασβέστη σε 100 οκ. νερό. Στην λυσίβα αυτή βάζουνε τις ελιές χωρίς να την σουρώσουνε. Ή βράζουνε 300 δράμια στάχτη και 80 δράμια ασβέστη σε 10 οκ. νερό για 2 οκ. ελιές. Και τις ρίχνουν όταν χλιάνει και τις ανακατεύουν για να πάει παντού ή στάχτη. Κανονικά σε 48 ώρες ξεπικρίζουν, τις βγάζουν τότε από τη λυσίβα και αμέσως τις πλένουν πρώτα με ξίδι, ύστερα με χλιαρό και τελευταία με κρύο καθαρό νερό ώσπου να φύγει ολότελα η μυρουδιά της λυσίβας. Και ας παρασκευάζει κάθε νοικοκυρά με το τρόπο πού ξέρει. Ομοίως κάνουνε λυσίβα βράζοντας σε 10 οκ. νερό 350 δράμια στάχτη και 60 δράμια ασβέστη. Εννοείται πώς οι συνταγές αυτές αλλάζουνε λίγο, κατά τα σόγια τής ελιάς και το βαθμό τής ωριμάνσεως (πρώιμο ή όψιμο μάζεμα) και πρέπει πάντα να γίνεται πρωτύτερα μικρή δοκιμή, μα τον ασβέστη δεν πρέπει να λείπει γιατί κάνει τη λυσίβα να ενεργεί σύντομα. Παρατήρησαν όμως πώς ξοδεύεται πολύ στάχτη και ζήτησαν να την αντικαταστήσουν έστω κατά το ήμισυ, με ανθρακική σόδα πού στα μπακάλικα πουλιέται για ποτάσα. Την έλειωσαν σε καυτό νερό και πρόσθεσαν 2 οκ. άσβεστη σβησμένο και 8 οκ. ψιλοκρησαρισμένη στάχτη, την σούρωσαν και τελευταία έχυσαν τόσο νερό όσο χρειάζεται για να δείξει το γράδο (Μπωμέ) 8 βαθμούς. Στην λυσίβα αύτη έριξαν τις ελιές και κάθε 2-3 ώρες έκοβαν 3-4 απ' αυτές και παρατηρούσαν μην άλλαξε ή σάρκα τους. Έτσι κανόνιζαν πόσες ώρες πρέπει να μείνει στη λυσίβα το κάθε σόι ελιάς. Όταν ξεπίκριζαν τις έβαζαν 4-5 μέρες σε βαρέλι ή πιθάρι πού να 'χει χαμηλά τρυπά με τάπα για ν' αδειάζει και γεμίζει εύκολα με φρέσκο νερό. Με τέτοιο πλύσιμο φεύγει ή μυρουδιά της λυσίβας κι οι ελιές μπαίνουνε σ' άρμη 5-11 γράδα Μπωμέ. Μερικοί στη άρμη αυτή για να μυρίζει βράζουνε σε ανάλογο νερό φλούδες. πορτοκαλιού, μάραθο η άνηθο και το χύνουν μέσα. 

Στην Ιταλία

Τις ξεπικρίζουν αχάραγες σε λυσίβα από 10 οκ. νερό, μια οκ. στάχτη κι 100 ή 70 δράμια ασβέστη σβησμένο. Η λυσίβα αύτη είναι ή συνηθισμένη μα άλλοτε την κάνουν πιο δυνατή, όταν οι ελιές είναι φυσικά πολύ πικρές κι άλλοτε αδύνατη, όταν είναι γλυκές ή μαζεύονται όψιμα.

Γι' αυτό κάθε νοικοκύρης πρέπει να κάνει στον τόπο του πρώτα μικρή δοκιμή με λίγες ελιές για να κανονίσει με την πράξη τη δύναμη της λυσίβας και να την κάνει με διάφορη δύναμη. Με κατάλληλη λυσίβα οι ελιές ξεπικρίζουν σε 48 ώρες και η δύναμή της πρέπει να ορίζεται με πυκνόμετρο Μπωμέ.

Όταν ξεπικρίσουν τις πλένουνε πολλές φορές με καθαρό νερό για να φύγει και η παραμικρή μυρουδιά της λυσίβας. Έτσι ξεπικρισμένες μπορούμε να τις βάλουμε:

α') σε σκέτη άρμη 10-11 γράδα. 

β') σε άρμη και κατόπι σε ξύδι. 

γ') σε άρμη με ξύδι, φέτες λεμονιού, καρότου και ψιλοκομμένο σέλινο. 

δ') σε άρμη και κατόπι σε λάδι και

ε') σε άρμη κι ύστερα σε ξύδι και τελευταία σε λάδι.

Το πόσο πρέπει να μείνουνε στην άρμη και πόσο στο ξύδι κανονίζεται με τη γεύση.
Παίρνοντας τις ελιές από την άρμη μπορούμε να τις βάλουμε σε μπουκαλάκια με σάλτσα πού κάνομε χτυπώντας λάδι και ζουμί λεμονιού, ή με σκέτη άρμη (10 γράδα) και να τις αποστειρώσουμε. 

Στον τόπο μας

Για να ξεπιάσουνε πιο γρήγορα ρίχνουνε στο νερά μισή οκά αλάτι για κάθε 10 οκ. ελιές. Στην περίσταση αυτή το αλλάζουν μονάχα 3-4 φορές ώσπου να ξεπικρίσουν, πρέπει όμως σε κάθε αλλαγή νερού να βάζουμε τη μισή οκά αλάτι. Όταν ξεπικριστούν μπαίνουνε στην άρμη, ύστερα στο ξύδι και τελευταία σε διαλεχτό, διυλισμένο και μπόλικο λάδι για να είναι κολυμπητές. Έτσι γίνονται οι πράσινες ελιές Καλαμών. Τώρα ας δούμε κι' άλλους τρόπους.

Τσακιστές.

Γίνονται με ματσολιέςς όπως λέγεται στην Καλαμάτα το σόι αυτό τής ελιάς. Τις μαζεύουν πράσινες και τις τσακίζουν επάνω σε μαρμάρινη πλάκα χτυπώντας τες ελαφρά με ξύλο. Έτσι τσακισμένες τις ξεπικρίζουν σε καθαρό νερό πού αλλάζουνε ίσαμε δυο φορές την ημέρα. Σε 12 μέρες έχουν γλυκάνει, -τότε τις αλατίζουν σε πιθάρι ή ασκί, χύνουνε λάδι κι' ανάμεσα βάζουν φέτες λεμονιού ή νεραντζιού. Μερικοί τις πιο πράσινες και γερές ελιές δεν τις τσακίζουν παρά τις εργάζονται αχάραγες σε νερό χωρίς να το αλλάξουν. Σε ένα μήνα τις φτιάχνουνε τσακιστές. 

Λαδιού.

Ξοδεύονται στην Αθήνα και γίνονται από τα σόγια μεγαρίτικες και αθηναϊκές. Για να τις φτιάσουν τις μαζεύουνε πράσινες, τις διαλέγουν και τις ξεπικρίζουν σε πήλινο αγγείο με καθαρό νερό πού αλλάζουνε κάθε μέρα. Το ξεπίκρισμα για πιο σύντομα μπορεί να γίνει, με κοινή ποτάσα. Όταν γλυκάνουν τις ρίχνουνε σ' άρμη ίσαμε ν' αλατιστούν κι' από εκεί τις παίρνουν και μένα κοφτερό μαχαίρι τις χαράζουν του μάκρους σε 2-3 μεριές, κατόπι τις βάζουν για 2 το πολύ μέρες σε ξύδι και τελευταία σε γυάλινο ή πήλινο βάζο με λάδι. Το χάραγμα των ελιών μπορεί να γίνει και στην αρχή. 

Τσακιστές εξευγενισμένες. 

Γίνονται στη Σπάρτη. Εκεί τσακίζουν τις πράσινες ελιές και αμέσως τις ρίχνουνε σε άρμη πού κάνουν λειώνοντας μισή οκά αλάτι για κάθε 10 οκ. ελιές. Κι' ώσπου να γλυκάνουν αλλάζουνε την άρμη 3-4 φορές. Με άρμη ξεπικρίζουν γρηγορότερα. Και τότε τις αλατίζουν και τις αδειάζουν σε πιθαράκι πού απογεμίζουν με σάλτσα από εκλεκτό λάδι και ζουμί νεραντζιών πού χτυπούνε μαζί. 

Ξυδιού.

Κατάλληλες ελιές για να γίνουνε ξιδάτες είναι οι κολυμπάδες. Τις διαλέγουνε και τις ξεπικρίζουνε αχάραγες με σκέτο νερό πού αλλάζουν κάθε μέρα. Κι' όταν γλυκάνουν τις βάζουν σε άρμη και με λίγες ημέρες σε βάζο με ξύδι καλό και μπόλικο για να είναι κολυμπητές. Μερικοί για να είναι οι ελιές ντούρες τις βάζουν, όταν γλυκάνουν πρώτα σε ασβεστόνερο κι' υστέρα στην άρμη και στο ξύδι. Για να φτιάσουμε ασβεστόνερο σβήνουμε λίγο ασβέστη σε αγγείο με ανάλογο νερό και το αφήνουμε. Με 24 ώρες το ασβέστη έχει κατακαθίσει και στραγγίζομε το ασβεστόνερο. 

Τσακιστές διαφορετικές.

Παίρνομε πράσινες ελιές από τα σόγια «μεγαρίτικη» και «αθηναίϊκη». Τις διαλέγομε και τσακίζουμε με προσοχή μη σπάσει το κουκούτσι τους και τις ζεπικρίζουμε με νερό πού αλλάζομε κάθε μέρα. Ύστερα τις βάζομε σε άρμη, τις σκεπάζουμε με μάραθο και σε λίγες ημέρες είναι γενόμενες. Την άρμη την κάνομε σε πιθάρι και μερικοί μεταχειρίζονται το νερό πού έγινε το ξεπίκρισμα όταν δεν το αλλάζουν. Στην άρμη αυτή βάζουνε τις ελιές με μάραθο κι' απάνω σανιδίτσα μ' ανάλογο βάρος για να είναι βουτημένες. Άλλοι θέλοντας να διατηρηθούν οι ελιές περισσότερο τις ξεπικρίζουν αχάραγες ή ατσάκιστες και τις ρίχνουν ύστερα σε άρμη' κι' οπότε έχουν ανάγκη παίρνουν όσες χρειάζονται, τσακίζουν και τις φκιάνουνε με τον ίδιο τρόπο.

Πράσινες ελιές.

Γίνονται στην Ηλεία μ' ελιές πού ξεπικρίζουν χαραγμένες κι' αλατίζουν σε κοφίνι βάζοντας κατά στρώματα αλάτι και φέτες λεμονιού. 

Χαραχτές η σχιζολιές.

Γίνονται στην Μονεμβασία. Χαράζουν τις ελιές σε τρεις μεριές του μάκρους και τις ξεπικρίζουνε με σκέτο νερό. Ύστερα τις αλατίζουν σε άρμη και από κει τις βάζουν 24 ώρες σε ξύδι ή νεραντζόζουμο. Τελευταία γεμίζουνε μ' αυτές βάζους ρίχνοντας μπόλικο λάδι. 

Νερολιές.

Κι' αυτές γίνονται στην Μονεμβασία. Τις μισό ξεπικρίζουν με σκέτο νερό, τις βάζουνε σε σακί και τις πλακώνουν με ανάλογο βάρος ώσπου να παστώσουν και σιτέψουν. Τότε τις βγάζουν, τις πλένουν, τις αλατίζουν σε σκάφη ρίχνοντας λάδι και φέτες λεμονιού και τις βάζουν σε ασκί (τουλούμι). 

Βλαστάδες.

Στη Ζάκυνθο πού τις φκιάνουν ξεπικρίζουν τις ελιές αχάραγες ή τσακισμένες με σκέτο νερό σε 15 μέρες με ταχτικό άλλαγμα του νερού. Μετά τις πλένουνε καλά και τις βάζουν σε άρμη 9 τα εκατό με φέτες λεμονιού και κλωνιά μάραθου.

Μαύρες ελιές του σπιτιού 

Μαύρες.

Τις φτιάνουνε στη Σπάρτη από κορακολιές πού τις μαζεύουν ώριμες (όταν μαυρίσουνε) και διαλέγοντας τις καλύτερες τις βάζουν σε ασβεστόνερο ίσαμε 24 ώρες. Σε 50 όκ. νερό μεταχειρίζονται 5 οκ. ασβέστη για 100 οκ. ελιές.

Βγάζοντας τις ελιές από το ασβεστόνερο τις ξεπικρίζουνε με καθαρό νερό. Μερικοί αντί να τις βάλουνε σε ασβεστόνερο ρίχνουν στο νερό πού τις ξεπικρίζουν μισή οκ. αλάτι για κάθε 40 οκ. ελιές. Με 2-3 αλλαγές του νερού έχουνε γλυκάνει και τις βάζουν πρώτα σε άρμη, ύστερα σε καλό ξύδι και σε μπόλικο λάδι.

Το πόσο Θα μείνουνε στην άρμη και στο ξύδι κανονίζεται με τη γεύση. 

Παστολιές ή χωραίτικες.

Είναι Καλαματιανές και γίνονται με κωροναίϊκες, δηλαδή από τις ψιλές ελιές πού κάνουνε το καλύτερο λάδι. Τις ελιές αυτές μαζεύουν ώριμες τις πλένουν, τις αλατίζουν σε σκάφη και τις αφήνουν 3-5 μέρες για να βγει το λιοοζούμι τους. Τότε τις βάζουνε σε τουλούμι με φέτες πορτοκαλιού και λεμονιού και θρούμπι. 

Μεγαρίτικες.

Το όνομα τους φανερώνει πώς γίνονται στα Μέγαρα της Αττικής κι' έχουνε πολύ καλή γεύση και θωριά. Κι' αυτές γίνονται με ώριμες ελιές πού διαλέγοντας τις ρίχνουνε σε κοφίνι και τις αφήνουν 48 ώρες.

Ύστερα τις αδειάζουν και τις αλατίζουν στο ίδιο κοφίνι ή σε ξεφουντωμένο βαρέλι με 10 τα εκατό αλάτι. Όταν μεταχειρίζονται βαρέλι το πιθώνουν βέβαια όρθια κι' ανοίγουν στην κάτω μεριά τρύπα για να τρέχει το λιοζούμι.

Οι ελιές όμως αυτές για να διατηρηθούνε πρέπει να μπουν σε λάδι. 

Τομλουμίσιες.

Μεταχειρίζονται Σαλωνίτικες ελιές ώριμες και διαλεγμένες, τις αλατίζουν κι' αμέσως γεμίζουνε αυτές ασκί πού πιθώνουν σε γυρτό τραπέζι με το στόμα κατά κάτω. Με τρεις ημέρες ανοίγουν το ασκί για να χυθεί το λιοζούμι, πράγμα πού κάνουν κάθε 2-3 ημέρες ώσπου να χυθεί όλο.

Τότε προσθέτουνε θρούμπι, ανάλογο λάδι κι' αναταράζουν το ασκί για να πάει παντού και το πηγαίνουν σε δροσερό υπόγειο όπου οι ελιές αυτές βαστούνε κι' ένα χρόνο. 

Ξηρές.

Είναι οι γνωστές παραγινωμένες (χαμάδες) πού λέγονται θρούμπες κι' είναι γλυκές. Τις ελιές αυτές τις πλένουν κι' όταν στεγνώσουν τις αλατίζουν σε κοφίνι, μα για να διατηρηθούν πρέπει να μπούνε σε λάδι. 

Μαύρες.

Τις μαζεύουν ώριμες και πριν ζαρώσουνε και τις πλένουν, αν είναι λερωμένες, και σαν στεγνώσουν τις αλατίζουν σε κοφίνι βάζοντας από πάνω σανίδα μ' ανάλογο βάρος (πέτρα) και ανάτινάζουνε κάποτε-κάποτε το κοφίνι για ν' ανακατωθούν οι ελιές. Στη θέση αυτή μένουν ώσπου να σταφιδιάσουνε (ψηθούν). Τότε τις αδειάζουνε σε σκάφη για να προσθέσουν ρίγανη και λάδι. Στο σημείο αυτό τις πουλούν ή τις βάζουνε σε πινιότα με λίγο ξύδι και φέτες λεμονιού ανάλογα με τη ποσότητα των ελιών, μα και σε σκέτο λάδι να τις βάλουν είναι αρκετό. 

Τουλουμιού.

Γίνονται από ώριμες ελιές πού πλένουν κι' όταν στεγνώσουν τις αλατίζουν σε κοφίνι ρίχνοντας το αλάτι κατά στρώματα. Κι' όταν ψηθούνε τις πλένουν και τις απλώνουν στον ήλιο για να σταφιδιάσουν και τις βάλουνε σε ασκί με μια οκά λάδι για κάθε 10 οκ. ελιές και με θρούμπι και μερικές φέτες λεμονιού. Το ασκί το πιθώνουν σε δροσερή αποθήκη και το αναποδογυρίζουν κάθε 5-6 μέρες. 

Μαύρες.

Κι' αυτές γίνονται ομοίως από ώριμες ελιές πού πρώτα πλένουν και στεγνώνουν κι' ύστερα αλατίζουν σε κοφίνι ή βαρέλι ξεφούντωτο και όρθιο με τρύπα στην κάτω μεριά για να χύνεται το λιοζούμι. Αλάτι μεταχειρίζονται χονδροτριμμένο και το ρίχνουνε κατά στρώματα σε αναλογία μια οκά σε κάθε 10 οκ. ελιές. Το κοφίνι ή βαρέλι το πιθώνουν σε σκάφη ή επάνω σε 2 δοκάρια για να τρέχει εύκολα το λιοζούμι.

Τελευταία καθίζουνε στις ελιές σανίδα με ανάλογο βάρος (πέτρα) και τις σκεπάζουνε με λινάτσα. Έτσι έχουν ελιές για την κατανάλωσή, μα πολλές φορές αναγκάζονται να τις διατηρήσουν σε άρμη πού φτιάνουν στο ίδιο βαρέλι. 

Τουλουμιού. 

Τις φτιάνουνε στην Άμφισσα μ' ελιές πού λέγονται πατραίϊκες. Τις μαζεύουν με το χέρι σαν μαυρίσουνε καλά και τις αλατίζουν σε κοφίνι κι' όταν ψηθούνε τις αδειάζουν σε σκάφη και προσθέτοντας ρίγανη ή θρούμπι, φέτες λεμονιού, και λίγο ψιλοτριμμένο αλάτι, τις βάζουνε μ' αρκετό λάδι σε ασκί και το δένουνε καλά. Σε περίσταση πού μεταχειρίζονται καινούριο ασκί το μουσκεύουνε πρώτα σε λάδι. 

Ασκούδες.

Είναι οι ξανθές Αξιώτικες ελιές πού πουλιούνται στην Αθήνα τις νηστίσιμες ήμερες των Χριστουγέννων και τη Μεγάλη Σαρακοστή και γίνονται μ' ελιές πού μόνες πέφτουν από την πολύ ωρίμαση, δηλαδή γίνονται με χαμάδες πού βάζουνε σε κοφίνια με αλάτι και κλωνιά σκίνου. Αυτές πού κάνουνε για το σπίτι τις αλατίζουν ομοίως σε κοφίνια, μα κρατούν λίγους μήνες σε λάδι διατηρούνται περισσότερο. 

Μαύρες.

Τις χαράζουνε του μάκρους σε 2-3 μεριές και τις ξεπικρένουν σε νερό πού αλλάζουν πρωί και βράδυ. Όταν γλυκάνουν τις ρίχνουνε σ' άρμη και σαν αλατιστούνε τις μεταφέρουν σε πήλινο βάζο με λάδι και ξύδι ώσπου να σκεπαστούνε. Μερικοί προσθέτουνε και ρίγανη ή θρούμπι μα λεμόνι φέτες ταιριάζει καλυτέρα. 

Ασκολιές.

Μεταχειρίζονται το σόι κουτσουρελιά στη Σπάρτη πού τις φτιάχνουν. Μαζεύουν ελιές ώριμες, τις αλατίζουν σε κοφίνι και τις πλακώνουν μ' ανάλογο βάρος (πέτρα) για να στραγγίσουνε πιο γρήγορα. Σε 8-10 μέρες τις βγάζουν, τις πλένουνε, τις αλατίζουν σε σκάφη και τις βάζουν σε ασκί με λάδι, θρούμπι και φέτες λεμονιού και πορτοκαλιού. Κι αν είναι ανάλατες ρίχνομε όσο αλάτι χρειάζεται. 

Μαύρες.

Αλατίζουν ώριμες ελιές σε κοφίνι με 10 τα εκατό αλάτι ή τις ρίχνουνε σε βαρέλι με άρμη. 

Μελάτες

Σε παλαιότερη εποχή τις έφτιαχναν στη Ζάκυνθο με ώριμες ελιές πού διάλεγαν, χάραζαν του μάκρους κι αλάτιζαν σε κοφίνι με 10 τα εκατό αλάτι, στην επιφάνεια έριχναν περισσότερο. Όταν σίτευαν και μπορούσαν να φαγωθούν τις άδειαζαν και τις έπλεναν- κι αν ήταν ανάγκη τις ξεπίκριζαν ολότελα σε λίγες ημέρες με νερό. Ύστερα τις έβαζαν σε πινιότα με εκλεκτό ξύδι και λάδι. Ή με λάδι, μέλι και δυνατό ξύδι σε αναλογία πού να σκεπάζονται. Πριν τα ρίξουνε στην πινιότα, τα ζέσταναν και τ' άφηναν να κρυώσουν. Για 10 οκ. ελιές ήθελαν μισή οκ. μέλι και 2 οκ. λάδι. Με τον ίδιο τρόπο έφτιαναν και πράσινες πού χάραζαν πρώτα και ξεπίκριζαν με νερό. 

Καπνιστές.

Στο Πόλι της Ιταλίας τα χωρικά σπίτια έχουνε φαρδιά και ψηλά τζάκια πού μπορούν να κρεμούνε μέσα τις ελιές τους για να γίνουν φαγώσιμες. Εκεί μαζεύουν ώριμες ελιές, τις διαλέγουν και τις βάζουνε χωρίς αλάτι σε τενεκεδένια κόσκινα σε πάχος 12-15 πόντους και τα κρεμούν μέσα στο τζάκι, 2 μέτρα ψηλά από τη φωτιά πού πρέπει να είναι σιγανή- και τις ανακατώνουν κάθε τόσο. Όταν ή φωτιά καίει μονάχα την ήμερα σε 15 μέρες σταφιδιάζουν, όταν όμως καίει μέρα-νύχτα σε 5-6 μέρες είναι έτοιμες. Τότε τις πλένουν με ζεστό νερό και σαν κρυώσουνε τις αλατίζουν σε πυθαράκι προσθέτοντας και μαραθόσπορο. Σε 2-3 ημέρες κατόπι χύνουνε διυλισμένο και καλό λάδι ως να σκεπαστούνε καλά. Έτσι φτιάχνουν οι χωρικοί του Πόλι για τα σπίτια τους αρκετές ελιές πού είναι πολύ νόστιμες και βαστούνε. Δε σκέφθηκαν όμως ποτέ να κάνουνε τέτοιες ελιές για εμπόριο αλλάζοντας σε μερικά μέρη τη μέθοδο τους. Νομίζω πώς στη περίσταση αυτή θα μπορούσε να μεταχειριστεί κάνεις καμίνι ανάλογο και στρογγυλό ή τετράγωνο, 2 μέτρα ψηλό και χτισμένο με πέτρες και λάσπη. Το καμίνι αυτό να έχει ψηλά συρτάρια με πυκνό συρματόπλεγμα για τις ελιές. Αυτά πρέπει βέβαια να βγαίνουν εύκολα για να συναλλάζονται. Με τέτοιο καμίνι θαρρώ πώς θα μπορεί με σιγανή φωτιά να σταφιδιάσουνε πολλές ελιές για εμπόριο και να πουλιούνται αλατισμένες σε όμορφα τενεκεδένια κουτιά με διυλισμένο λάδι. Θα ήταν καλό στις επαρχίες πού καλλιεργείται ή ελιά να φτιάσουνε για δοκιμή λίγες καπνιστές ελιές μ' όλα τα σόγια για να βρεθεί το καταλληλότερο. Αν μπορούν να γίνουνε στον τόπο μας καπνιστές ελιές ίσως έχει κάτι να ωφεληθεί εκείνος πού θα επιχειρήσει να κάνει τέτοιες για το εμπόριο, από τη σκέψη μας για τη βιομηχανική παρασκευή τους.

(ευχαριστώ την καλή μας φίλη Σαλογραία)